ملخص الجهاز:
"4-مورد استعمال قانون اعداد بزرگ در نمونهگیری-چنانکهقبال دیدیم هرجا خواستیم از عقل سلیم و منطق و در حقیقت احساسات خودبرای انتخاب نمونههائیکه نمایشدهنده مشخصات و صفات جامعه باشداستفاده کنیم به بنبست رسیدیم(زیرا هیچیک از روشهائیکه ذکر شدنتوانست بما کمک کند تا بدون آشنائی کامل به مشخصات افراد جامعه نمونه-هائی انتخاب کنیم که از کلیه گروههای مختلفه جامعه در آن موجود باشد)حالببینیم که اگر با استفاده از آنچه از قانون اعداد بزرگ میدانیم چطور ممکناست نمونهگیری کنیم؟اگر افراد نمونه را که لازم داریم بوسیله قرعه یعنیبطور تصادفی بطریقی که در بند 3 ذکر شد انتخاب کنیم طبق قانون اعداد بزرگاز کلیه گروههای مختلفه جامعه تقریبا بیک نسبت در نمونه خواهد افتاد وهرچه عده نمونه را زیادتر کنیم احتمال اینکه از بعضی از گروهها در حدودنزدیک به نسبتی که در جامعه وجود دارد در نمونه نیفتد کمتر و کمتر میشودمثلا فرض کنیم در یک جامعه با سواد بکل افراد جامعه0/4 باشد اگر ما این نسبت را بدانیم دیگر از نظر تعیین نسبت باسواد دراینجامعه محتاج به سرشماری یا نمونهگیری نخواهیم بود پس اگر از اینحیث بآمارگیری میپردازیم برای اینست که این نسبت را نمیدانیم فرضکنیم که تصمیم گرفتهایم بوسیله نمونهگیری این نسبت را برآورد کنیم واضحاست که برای اینکار باید نمونهگیری طوری باشد که نسبت بین افراد باسواد و بیسواد در داخل نمونه تقریبا همان نسبت که در جامعه کل وجود داردباشد اگر افراد را از حیث باسواد بودن و بیسواد بودن میشناختیم ممکن&%01910BOBG019-G% بود از هر گروه(باسواد و بیسواد)بهمان نسبت که در جامعه وجود دارددر نمونه انتخاب کنیم ولی اگر این شناسائی فراهم بود دیگر احتیاجیبآمارگیری نمیداشتیم حال اگر با وجود عدم شناسائی جامعه با قرعه مثلا100 نفر را انتخاب کنیم بنابر قانون اعداد بزرگ نسبت عده باسواد بکلدر داخل 100 نفر نزدیک بهمان نسبت حقیقی جامعه یعنی 0/4 خواهدبود و هرچه عده نمونه را زیادتر کنیم دقت برآورد زیاد میشود یعنی میتوانیمانتظار داشته باشیم که نسبتی که بوسیله نمونه بدست میآوریم تفاوت کمتریبا نسبت حقیقی خواهد داشت و ما میتوانیم تعداد نمونه را آنقدر زیاد بگیریمکه حدود محتمل اشتباه که مرتکب خواهیم شد از حدود قابل تحمل بیشتر نباشد."