ملخص الجهاز:
"شاعرانی مثل ایرج میرزا و عشقی شعر مردمی میسرودند و نفوذشان در مردم زیاد بود،ولی شعرایی مثل خاقانی قصیدههای فنی سرودهاند و از علوم مختلف،از جمله فلسفه و حکمت،در شعرشان استفاده کردند،عقلا و افراد بافرهیخته و بافرهنگ،یا پارهای از درباریان باسواد،به این نوع اشعار نزدیک میشوند.
اما در باب وضع ادبیات در حوزههای تدریس در دانشگاه یا خارج از دانشگاه باید بگوییم که در دورهای شعر فارسی خیلی رونق داشته است.
میدانید که یک دلیل رشد زبان فارسی کم بودن گرامر در آن است و این خصیصه زبان فارسی دری بود که بعد از اسلام رشد کرد.
در این دوره اکبر شاه تیموری و همایون،پدر اکبر،بسیار به زبان و ادبیات فارسی توجه کردند و شاعران ایرانی از ایران به سرزمین هند رفتند و مخاطبان جدیدی پیدا کردهاند.
اجازه میخواهم به نکته مهمی اشاره کنم:سبک هندی از سوی بعضی دانشمندان با سبک باروک اروپایی مقایسه شده است،البته جای مقایسه هم دارد سبک باروک در معماری بیشتر توسعه پیدا کرد تا در شعر،اما در دوره جدید باید بگویم تقریبا بعضی از مختصاتی که ما در دوره پست مدرن میبینیم،یعنی به وجود آمدن یک نوع تلفیق در هنرهای مختلف،ارتباط دانشگاه با هنرهای مردمی،توسعه داستان،توسعه سینما،توسعه هنرهای تصویری و در نظر گرفتن فرهنگ ملیتهای مختلف،همه این مختصات را در سبک هندی هم میبینیم.
در واقع میشود گفت همان ترکیبی را که شما در فلسفه ملا صدرا میبینید در این سبک میبینید، بنابراین من فکر میکنم که علت توجه به سبک هندی این است که ظرفیت این سبک زیاد است؛اینطور نیست که چون ما به هند رفتیم،از سبک هندی حمایت میکنیم."