ملخص الجهاز:
نمیدانم اغلب آنها، که از نمایشگاه دیدن کردند، متوجه شدند محمود سبزی یکهنرمند ساکن امریکا است و اثرش نحوۀ رویارویی وی با هنر غرب و میزان علاقهمندیاش را به موتیفها و آثار هنری ایران نشان میدهد؟ آیا متوجه شدند که وی یک ایرانی جوان که تحت تأثیر فروشهای منطقهای باشد، نیست؟ آیا اصلا هنرمند ساکن ایران را باید بهخاطر استفاده از نمادها و موتیفهای ایرانی، که خوشایند برخی از محافل اقتصادی است، مورد نقد قرار داد؟ ماجرا این است که در سطح جامعۀ هنری ایران نوعی دلزدگی از بابت باندبازیها و حمایتهای محفلی بهوجود آمده و هنرمندان ـ چه جوان و تازهکار و چه سنوسالدار و پیشکسوت ـ خود را در نوعی از سردرگمی و چالش میبینند.
برای شناخت کسی که سیسال از وی دور بودهایم، یکنمایشگاه نمیتواند ملاک مناسبی باشد و باید دید آیا وی در نمایش ایدههای اینچنینی مداومت داشته و دارد ویا این نمایشگاه فقط بهانهای برای عرض اندام در هیأت بازارهای منطقهای است؟ رد حسرتبرانگیز خاطرات و ترکیببندیهای تکراری ـ گالری آن دونمایشگاه همزمان را برگزار کرد که هنرمندان علاوه بر نقاشی، چیدمان هم بهنمایش گذاشته بودند: نمایشگاه درویش فخر با عنوان سفر در محل اصلی و نمایشگاه کارن خراسانی با عنوان کراواتهای پدرم در محل دفتر گالری.
این نه به معنای رد اثر هنری کارن خراسانی است، بلکه باید گفت کارهایش معمولی و تکراری بهنظر میرسد که بارها مشابهش دیده شده و دستکم جایش در گالری نیست، مگر اینکه خراسانی در نمایش انتزاع بهجای کشیدن این لکهها و نقطهها در کاغذ آ4، آنها را در ابعاد بزرگ کار میکرد و با ایجاد حساسیتهای بصری بار احساسی موجود را در اثر از ترکیببندی صرف خارج میکرد.