ملخص الجهاز:
سیاست هنری ـ موضوع نوشتة حاضر ـ با توجه به هنر در سال جاری است.
شاید به این نمونهها رقم فارغالتحصیلان هنر را بتوان اضافه کرد، که خود بهنوعی از جمله علل این کمیتگرایی هستند؛ شاید تهدید نیروی بالقوة آنان است که جامعه را در هراس سازماندهی هرچند فشردة آنها در محدودة تهران و در فضای محدود گالریها میکند.
اما هنگام ورود به نگارخانة صبا ـ محل برگزاری این نمایشگاه ـ بهراحتی میتوان خبری از این تصورات نگرفت؛ تابلوها بدون طبقهبندی زمانی سال تولید ویا نسلهای مختلف هنرمندان، بدون درنظرگرفتن مبنایی برای جمعآوری و حتی از آن جالبتر آثاری که متعلق به گنجینة هنرستان نیستند، در آنجا قرار داشتند.
در یکی از این موارد دربارة دوسالانة نقاشی میخوانیم: "معرفی جریان هنر معاصر ایران و آخرین دستاوردهای هنری در حوزة نقاشی و ارائة آثار با نگاهی نو نیز، که از اهداف اصلی دوسالانه است، در این دوره مورد توجه است، که در جای خود ارزشمند است".
پرسشی که در این مورد ویا در موارد مشابه میتوان طرح کرد این است که آیا میشود از احیای مسیری استثنایی، فراتر از وضعیتی که در آن هستیم، صحبت بهمیان آورد؟ احیای خود هنرمند به چه معناست؟ آیا تنها با تمایز و طعنه نسبت به اقتصاد هنر این خود هنرمند، بدون درنظرگرفتن هیچگونه مختصاتی، شکل میگیرد؟ اغراقها با استعارهها در ارتباطاند و استعارهها همواره در تبادل معنی و شکلگیری آن دخالت میکنند.
سیاست هنری بخشی از اعمال نفوذ و هژمونی خود را از این طریق با تکرار استعارهها و تداوم اغراقها برقرار میکند.