ملخص الجهاز:
"آن سنا برقی که بر ارواح تافت تا که آدم معرفت زآن نور یافت10 بلکه تابش روحی بزرگ و آرام یافته است که راه را به رهپویان مینمایاند و روح سالک را روشن می کند،همچون کیمیایی که سگ بیابان را معجزه آسمان میکند: آفتاب لطف حق بر هرچه تافت از سگ و از اسب،فر کهف یافت11 مولوی روح خود را آینهای خرد در برابر خورشید علوی میخواند و از همین رو باید همه سرمایه های معنوی و یافتههای معرفتی خویش را وام او بداند،که میداند: از تو بر من تافت چون داری نهان میفشانی نور چون مه بیزبان این دعوی که از خورشید جان علی(ع)رشحاتی نیز بر جان مولوی ریخته است،از بزرگترین دعاوی عرفانی در مثنوی است و شاید بتوان گفت، شطح مولوی در مثنوی همین باشد.
غیر از اشار گویایی که در یکی از غزلیات او وجود دارد،دو رباعی در دیوان حافظ،اختصاص به مدح مولا یافته است: مردی ز کنند در خیبر پرس اسرار کرم ز خواج قنبر پرس گر طالب فیض حق به صدقی حافظ سرچشم آن ز ساقی کوثر پرس15 رباعی دیگر: قسام بهشت و دوزخ آن عقدهگشای ما را نگذارد که در آییم ز پای تا کی بود این گرگ ربایی،بنمای سرپنج دشمن افکن ای شیر خدای همان طور که گفته آمد،مدح علی(ع)اختصاصی به شیعیان آن حضرت ندارد؛ولی مدایح علوی در فرهنگ شیعی،رنگ و بویی ویژه دارد و در دو رباعی پیش گفته آن رنگ و بو،به چشم و مشام می آید."