پنجره را بست، پرده را کشید و روی تخت، چمباتمه زد؛ با این تفکر که هرچه از جریانات بیرونی دورتر باشد، بهتر است.
ژوزف دوست داشت مانند او یک مرد بزرگ باشد و کاری کند که مردم اکراین در طول تاریخ، همیشه از وی بهعنوان یک انقلابی شجاع یاد کنند.
اما وقتی از تخیلاتش خارج میشد، خود را در حصار چهاردیواری خانه و در وحشت از نیروهای امنیتی مییافت.
خوب میدانست که «استالین» با چه حیلهگری مسمومی، حکومت را از چنگ «لنین» خارج کرد و خود بر مسند قدرت نشست.
ژوزف مطمئن بود که وضع اقتصادی مردم با این انقلاب سوسیالیستی، نه تنها بهتر نشد، بلکه روز به روز بر تعداد فقرا و گرسنگان جامعه افزوده شد تا جایی که مخالفان حکومت، هراز چند گاهی برای گرفتن حق خود، جانشان را از دست میدادند.