"از هیچ دین و شریعتی پسندیده نیست که بخودنمایی و خودآرائی اجازه دهد و از آن جلوگیری نکند،یا از این مطلب چشمپوشی کند و آدابی برای تهذیب و کاستن زیان آن نگذارد.
مانند این خودآرایی و خودنممایی در جاهلیت اولی همان بود که رومین با قانون از آن جلوگیری کردند،و آنروز ازان چشم پوشیدند که از جمیع موانع فتنهها و شهوترانیهائی که منتهی به انقراض دولت آنها شد و نتیجه دنیا را بسوی یک بدبختی که از همان شهوترانیهای بیحدوحساب ناشی میشد کشانید،و چیزی نمانده بود که این آزادی مطلق نتیجهء معکوس دهد و منتهی به محرومیت مطلق شود.
این خودآرائی و خودنمایی(که قرآن از آن نهی کرده)مانند همان است که در برابر افراط در ان،اشعیای پیغمبر،قوم یهود را بهلاکی تهدید کرد که یکسره زینت را از بین ببرد و اثری از او باقی نگذارد.
مانند این خودآرائیها را امروز قوانین و شرایع روی صفحات کاغذ منع میکنند و بآن نام پردهدری و اخلال بناموس حیا و شرم میدهند ولی موفقیتی در اجرا پیدا نمیکنند زیرا میخواهند با چوب قانون جلوگیری کنند نه با نیروی ایمان و وجدان."