"دکتر نصرة الله کاسمی وعده از ره آمد وعدهء بوس و کناری داد و رفت.
بیقرارم دید دل،با او قراری داد و رفت.
چون بهار پی خجسته،از همایون مقدمش، شاخ خشک آرزو را،برگ و باری داد و رفت.
موی زرین را پریشان کرد،بر اطراف دوش، این دل سرگشته را،آشفته کاری داد و رفت.
ابروارم،چشمهای اشکباری داد و رفت.
اولم،باخنده،برد از کف زمام اختیار، اندر آخر،گریهء بیاختیاری داد و رفت."