"هنر تشیع مخصوصا بعد از عصر صفویان به شدت حافظ بسیاری از ادراکات فرهنگی ایرانیان بوده است به گونهای که در مراسم عزاداری و آئینهای شیعی میشود نمونههای بیبدیلی از شعر،موسیقی،تئاتر،نقاشی و مجسمهسازی ایرانی را شناسایی کرد برای نمونه میشود به مجسمههای فلزی این هنر اشاره کرد.
دکتر جابر عناصری(فرزند عناصری از مشهورترین شبیهگردانهای معاصر)در کتاب سلطان کربلا به شرح این آداب و مناسک پرداخته است در بخشی از کتاب در توصیف علامتگردانی نوشتهاند: علامتگردانی در نقاط مختلف ایران مرسوم و خلعتپوشی و آذینبندی این علائم از علم و کتل(پرچمهای استوانهای شکل)و توغ(توتق)[علم مانندی که بر سر آن،به جای پرچم،] منگولهای از پشم یا مو و ابریشم آویزند(لغتنامه دهخدا) جملگی نشانهها و سمبولهای دقیقی از تراوش ذوق و شوق و سرسپاری عزاداران بوده است.
نیز خوانده میشود،در اصطلاح عزاداری حسنی،وسیلهای است که هر هیئت عزادار در مراسم دستهروی حمل میکند."