خلاصه ماشینی:
ملعون فریدون توللی برو ای مرد!
برو چون سگِ آواره بمیر که حیاتِ تو بجز لعنِ خداوند نبود سایه شوم تو جز سایه ناکامی و رنج به سرِ همسر و گهواره فرزند نبود ناشناس از همه بگذشتی و در مُلکِ وجود کس زبانِ تو ندانست و روانت نشناخت سنگِ ره بودی و جز نفرتِ خلقت نگرفت چنگِ غم بودی و جز پنجه مرگت ننواخت کس ندانست، که در پرده هر خنده گرم ناله ها خفته تو را، زانهمه اندوهِ دراز کس ندانست که در ظلمتِ حرمان و دریغ دشنه ها خورده تو را، بر تنِ تبدارِ نیاز کس ندانست، ندانست و نپرسید که چیست آن هوس ها که فروخفته به روحِ تو خموش آن دُمَل ها که روانِ تو بیازرده ز درد آن عطش ها، که شکیب تو بیاورده به جوش تشنه، ای بس که به آغوشِ گُنه رفتی و باز آمدی تشنه تر از روز نخستین به کنار همسرت، ناله برآورد که: «ای اف به تو شوی»!
دلبرت، چهره برافروخت: «که ای تف به تو یار!» زن و معشوقه...
شگفتا!
که ازین هر دو، به عُمر کس به غمخانه تاریکِ نهادت نرسید این، سر از رشک بگرداند و فغانت نشنود وان رخ از خشم بتابید و به دادت نرسید وای بر حال تو ای مرد!
که در باورِ خَلق آنچه مقبول نشد، قصّه جانسوزِ تو بود آن که زد بوسه به هر درگه و سامان نگرفت آتشین عشقِ سیه کام و سیه روزِ تو بود تهران، ۱۷/۹/۱۳۳۲ یار دیرینه