خلاصه ماشینی:
"و شگفت اینکه مظلومترین شخصیت سیاسی تاریخ اسلام، امام دین و سیاست شیعیان، مشاوری امین برای رقبای حاکمش بود و هیچگاه ـ جز در موارد استثنا و تبصرههاـ از همکاری و قانونپذیری و رعایت حق حکومت و جامعه کوتاهی نفرمود و فرزندان او نیز همان راه را پیمودند و او خود در تحلیل شعار اغتشاشگران نهروان فرمود: «إنه لابد للناس من أمیر بر أو فاجر»( 1 ) و این لابدیت عقلی است که توسط امیرالمؤمنین(علیه السلام) مورد تأیید و امضا قرار گرفته است و نتیجة آن امضای فرامین حکومت نیز هست؛ زیرا در فلسفه این لابدیت، به نظام اجتماعی استناد میفرماید و نظم نهج البلاغه، خطبه 40.
امیرالمؤمنین(علیه السلام) در ادامه این جمله میفرماید: «فأما حقکم علی فالنصیحة لکم و توفیر فیئکم علیکم و تعلیمکم کیلا تجهلوا و تأدیبکم کیما تعلموا»؛ نخستین مسئولیت حکومت خیرخواهی و دلسوزی برای مردم و فرهنگسازی، راهنمایی، هدایتگری ـ و البته نه با تبلیغ فرهنگ بیگانه و برگزاری ارکستر موسیقی و یا نمایشگاه پرخوری و اسراف و ..."