خلاصه ماشینی:
تحقیقات نشان می دهد که عوامل چون، نارسایی نهادهای اجتماعی کننده، مثل: خانواده و مدرسه، مشکلات اقتصادی، آسیب زا بودن محلات حاشیه شهری، فقدان نظارت کافی از سوی سازمان های مسئول، الگوهای نادرست کنش متقابل بین شهروندان و کودکان کار و خیابانی، همه دست به دست هم داده اند که پدیده کودکان خیابانی، کماکان به عنوان مشکل صعب العبور در بسیاری از شهرهای بزرگ خودنمایی کنند.
در فصل سوم این آیین نامه، گفته شده است:«سازمان ها و نهادهای همکار در فرآیند ساماندهی کودکان خیابانی در زمینههای تعیین شده زیر همکاری خواهند نمود» 1- نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران: الف – برقراری امنیت در کلیه مراحل اجرایی( امنیت مراکز و تیم های سیار).
ب- ارایه خدمات بهداشت و درمان در مراکز سطح (2) و (3) 2- سازمان بیمه و خدمات درمانی: تأمین و صدور بیمه نامه خدمات درمانی برای کودک و خانواده درجه اول وی حسب اعلام بهزیستی استانها.
کامرانی در خصوص جمع آوری و ساماندهی کودکان کار و خیابان گفت: شهرداری و نیروی انتظامی وظیفه شناسایی و جمع آوری کودکان کار و خیابانی را دارند که ساماندهی این کودکان توسط اداره بهزیستی انجام می شود.
کارشناس مسئول آسیب های اجتماعی مؤسسات نگهداری کودکان کار و خیابان گفت: در قانون، سازمان بهزیستی، اصلی ترین ارگان نگهداری از کودکان کار و خیابان شناخته شده است.
کامرانی در خصوص نحوه عملکرد NGO ها تصریح کرد: این سازمان ها، عموما در زمینه آموزش کودکان و حمایت از خانواده هایشان فعالیت می کنند.