خلاصه ماشینی:
زیبایی کار در این است که گاهی فقط اشاره به مکانهایی مثل شهر دیتون یا داکوتای جنوبی روزنهای میشود به پیشینهی آنها در ارتباط با جنگ، جنگ افزارها و خونریزیهایی که بیشتر اوقات در اثر زیاده خواهی احمقانهی انسانها اتفاق افتاده اند و این تفکر را شکل میدهد که «کشتار غیر نظامیان با هر هدفی که باشد کاری وحشیانه و غیر انسانی است.
این شیوه از یک سو کمک میکند که مخاطب در حین مطالعه متن بین پرشهای زمانی گیج نشود و از سوی دیگر تکنیکی است که نگاه ترالفامادوریها به زمان را در شیوهی روایت بازتاب میدهد.
» می توان گفت آنچه این متن را به یک رمان ضد جنگ خاص تبدیل کرده، شیوه و شگرد درخشانی است که ونه گات برای بیان جنگ انتخاب کرده است، به نحوی که مخاطب به جای اینکه با کاراکتر هم ذات پنداری کرده و احساس کند جنگیدن در چنان موقعیتی به خاطر هدفی مشخص و مقدس بوده است، به این باور میرسد که جنگ افروزی به هر صورت کاری احمقانه است.
» بیلی پیل گریم در فصل دوم کتاب، وقتی نوجوان کم سن و سالی است که پشت خطوط آلمانیها گیر افتاده، برای نخستین بار در بُعد زمان چند پاره میشود به طوری که مرگ، گذشته و حتی پیش از تولد خودش را در یک قوس کامل میبیند.
زندگی و عملکرد کاراکترها با چند رویداد نمادین، به اختصار ولی کاملا دقیق و جاندار تصویر میشود تا جایی که گاهی صرفا تکرار یک اسم، رویداد مربوط به آن کاراکتر را در متن تکثیر میکند.