خلاصه ماشینی:
اسراف در خوردن و آشامیدن خداوند در سوره اعراف میفرماید: «يا بَنِي آدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَ كُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لاتُسْرِفُوا إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ»(14) کلام وحی در ابتدای آیه، انسان را به بهرهمندی از زینت و تنعم دعوت میکند و با آیه دیگر: «قُلْ أَمَرَ رَبِّي بِالْقِسْط»(15) میزان را قسط (حدّ وسط) در این امور قرار میدهد.
از این رو، انفاق نيروهاى اضافى يك سنت همگانى و قانون طبيعى است و انسان كه خود جزئى از اين طبيعت و جهان آفرينش است، نمىتواند از اين قانون مستثنی باشد.
» سپس مشت ديگری برداشت و دست خود را باز كرد و همه را به زمين ريخت و فرمود: «هذا الإسراف؛ اين همان اسراف است.
(27) ملاك زيانكارى این افراد همين است كه از استعدادهاى سرشار و مواهب الهى بهرهاى جز لذت چند روزه نمىبرند و براى زندگى در جهان ديگر در انديشۀ توشهاى نیستند و گاهى قرآن آنها را به اين عنوان معرفى مىكند: «قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمالاً اَلَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً؛(28) آيا شما را به زيانكارترين افراد از نظر كار و كوشش آگاه سازم؟ آنان كسانى هستند كه كار و كوشش آنها در اين جهان، بىنتيجه و تلف شده است و تصور مىكنند كه كار نيك و تجارت پرسودى را انجام مىدهند.
راه نجات انسان از این رذیله، بندگی و تمسک به تعالیم انسانساز اسلام و پناه بردن به خداوند از وسوسههای شیاطین جن و انس است تا بتوان در مسیر سعادت گام برداشت و قله فلاح را فتح کرد.