خلاصه ماشینی:
شاعر فصلهای بی صدا به ياد حميد مصدق که در آذر ماه رفت سرمد قباد من اگر برخيزم تو اگر برخيزي همه برميخيزند زمستان 57 يک از پرطنينترين شعارهايي که دهان به دهان ميچرخيد و در فضاي شهرها به پرواز درميآمد، اين شعر بود.
او معتقد است: اگر شعر مصدق در زمان انقلاب شعار شد و دوشادوش شعر فرخي يزدي و شعراي ديگري که سپانلو به آنها عنوان «شاعران آزادي» داده است، به خاطر همين گرايشهاي وطن دوستانه اوست او آخرين شاعري بود که در يک منظومهي نسبتا بلند (درفش کاويان) داستان کاوه آهنگر را چنان به نظم درآورد که هم يادآور غيرت و مردانگي مردم ايران در عهد باستان بود.
در «آبي، خاکستري، سياه» نيز که دو سال بعد از درفش کاويان سروده شد رگههاي پررنگ همان طرز فکر ديده ميشد «من اگر برخيزم، تو اگر برخيزي» شعري از اين مجموعه است که بر سر زبانها افتاد.