خلاصه ماشینی:
"تردید نباید کرد که دوران ناگوار بیماری را به یاد ایران ستیغهای بلند کوهسار ادبی آن بود و گذشتههای شاد و ناشاد زندگی را در خیال بررسی میکرد،از ایامی که امید به حزب تودهء ایران بسته بود تا روزهایی که ناامیدانه راه مهاجرت به دیار فرنگ را پیش گرفت.
ناچار همهجا و همه وقت به آن ایرانی میاندیشید که اندیشه و قلمش برجستگیهای فرهنگی آن را در چند کتاب و دهها مقاله عنوان کرده است.
درین رساله کوشید نقش دیوان و دین عرفان را در قلمرو زبان فارسی مشهود سازد و چون بار دوم که آن را به دست چاپ سپرد با نام گویاتر«هویت ایرانی و زبان فارسی»منتشر ساخت و بهتر نمایانده شد که بیش از پیش متوجه بر اهمیت فرهنگی و جهانی زبان فارسی برای یگانگی و یک پارچگی فرهنگی ایران شده است."