"بهمن 1369 2 تبعیدم کن به ژرفای دلت آنجا که پاییز پشت برگهای طلا تنها گام برمیدارد.
آذر 1369 3 میبوسمت زمین که در ژرفای دلم نخلی کاشتهای که سر به آسمان دارد و خدا در شاخههایش چنان لانه کردهست که شعر از خلیجی سبز تا چشم ستاره شعله میکشد.
میبوسمت زمین که از ژرفای دلم چنان برخاستهام که نخلستان اکنون زیر پای من است."