خلاصه ماشینی:
"پدر یک بارانی خاکستری به تن داشت و چتر سیاهاش را مثل عصا در دست گرفته بود.
نمیدانم هنوز آنجاست یا نه ولی بههرحال آن روز پدرم چتر را مثل عصا به دست داشت و با هر قدم آن را آرام به زمین میزد.
یا میرفتم و برای این که حرفی زده باشم میگفتم آقا،شما اسم این ابرها را میدانید؟لا بد او هم در جواب چشم میدوخت به آسمان و من حرکت ابرها را توی چشمهایش میدیدم.
مشتری لاغر اندامی که یک گاز دیگر مانده بود تا ساندویچاش را تمام کند میخ شده بود توی صورتش.
نوشابه را گذاشت روی میز و لیوان سیاه شده از خاکستر مرطوب را برداشت و انداخت داخل سطل آشغال.
ساندویچفروش روغن کف فر را با کاغذ گاهی تمیز کرد و چند جعبه نوشابه پایین یخچال چید و گردنش را کشید تا از گوشهء شیشهء کاغذپوش یخچال مشتری را ببیند."