خلاصه ماشینی:
اما از آنرو که تفسیر و معرفیآنان از مفاهیم و نهادهای جدید غالبا بر پایه غلطاندیشی در نادیده گرفتن یا پنهان نگاه داشتنواقعیت برخی از تفاوتها و تضادهای اساسی آن دو با یکدیگر قرار گرفت، نتوانست بهدرک چندان عمیق و درستی از ماهیت و مبانی تجدد و دموکراسی غربی و نسبت واقعی آن بااسلام و سنتهای جامعه ایرانی بیانجامد.
همچنان که غالب تجددگرایان ایرانی نیز به رغم دلبستگیفراوان خود به مدرنیته و مدرنیسم، از شناخت و توانایی کافی برای ارائه تعریف چندان دقیقو مدونی از تجددی که از آن دفاع میکنند برخوردار نیستند.
به نظر نویسنده سنتستیزی و تجددستیزی بهشیوه رایج در میان غالب سنتگرایان و تجددطلبان ایرانی، تا حدود زیادی دو صورتمتفاوت از یک بد فهمی مشترک درباره سنت و تجدد است.
تردیدی در این نکته نیست که در عصر مشروطه و به ویژه در دو دهه نخست قرنچهاردهم شمسی، اقبال اندیشمندان ایرانی به فلسفه مدرن جهان بسیار بود.