"دو شعر از همایون صنعتی سینمای شهر صاحب سینمای کهنه دهر باخبر بود از حقیقت حال، دوسه تا فیلم صامت و ناطق، عشقی و ترسناک و جنگ و جدال، سرهم کرده بود و مردمان مشغول با کمی تخمه و سراب خیال.
خمره یاقوت چون فراوان بود سر راه کفن و گور و دخمه و تابوت.
نیست پروای طعم بوسه تلخ، از لب سرد ماهتاب سکوت.
شاید آمد به دست در دل خاک سایه تاک و خمره یاقوت."