خلاصه ماشینی:
"پس نزدیکترین یاران ابو سعید نزدیک رفت و پرسید: ای شیخ از پس مرگ تو چه آیتی از آیتهای قرآن بخوانیم؟ ابو سعید لبخندهیی بر لب گفت: چنین مکنید آیتهای قرآن بسی بزرگ است.
و آنگاه به یاران گفت: از مرگ من زاری مکنید که این خود شادی بزرگست...
هرجا ظلم و ستم است،ما نویسندگان مسئول آن هستیم،هرسخن نویسنده انعکاسی دارد و هرسکوت او نیز- من«فلوبر»و«کنگور»را مسئول ستمهای پایان دوران «کمون»میدانم-زیرا آنان یک سطر برای جلوگیری از این ستمها ننوشتند.
بسان ابر که با طوفان بسان علف که با صحرا بسان باران که با دریا بسان پرنده که با بهار بسان درخت که با جنگل سخن میگوید زیرا که من ریشههای ترا دریافتهام زیرا که صدای من با صدای تو آشناست"