خلاصه ماشینی:
"این که شمس با محبت بسیار مرا تشوق کرد برایم خوش آیند بود؛اما بسیار مهمتر از آن،نوع اشعاری بود که میگفت تکانش داده است.
شمس لنگرودی یک وظیفهی بزرگ دیگر شعر را هم فراموش نمیکند و آن انتقال روح زمانهی ( Zeitgeist )شاعر است به آیندگان که آن زمانه را نزیستهاند.
و این چنین است که آن چه شاعر راستین ارائه میدهد"روح زمانه" است.
و به گمان من در میان شاعران امروز ما شمس عضو باشگاه نخبگان انگشت شماریست که روح زمانهی ما را به آینده سپردهاند و این را به عنوان در هشت شعر کوتاهی که در مورد بازگشت جسد عزیزی از جنگ سروده میتوان به خوبی حس کرد.
امید دیگری هم دارد و آن این است که شمس گرفتار غرور نشود و گذشته ی تاریخ را با معیارهای امروز به تفسیر ننشیند و ناگهان نخواهد که مثلا نیمه تاریخ-نیمه اسطورهای پیشدادیان را با معیارهای سدهی بیستم بسنجد."