خلاصه ماشینی:
"نامهء پارسی،سال نهم،شمارهء دوم،تابستان 3831 سخن سردبیر طی چند دههء گذشته موضوع خط فارسی کانون توجه بسیاری از محافل و شخصیتهای رسمی و علمی بوده و آرا و نظرات متعددی در این باره مطرح شده است؛اما از آنجا که ارائهء این آرا و نظرها،در اغلب موارد،بدون پشتوانهء کافی علمی،یا دست کم بدون در نظر گرفتن ابعاد گوناگون کار،به ویژه جنبهء عملی و کاربردی آن بوده است،و نظرها گاه از صورت پیشنهاد و توصیه به درآمده و در قالب بخشنامه عرضه شدهاند،تقریبا هیچیک،نه تنها سودی نبخشیده،بلکه گاه حتی واکنشهایی لجاجتآمیز برانگیخته،و همراه با اقدامهای فردی و تکروانه،به آشفتگی موجود در خط فاسی دامن زده است.
به کار گرفتن نشانههایی نظیر گیومهء لاتینی(''‘‘یا"")به جای برابر فارسی آن («»)،رعایت نکردن فاصلهء لازم میان کلمات و برعکس،فاصلهگذاری نابجا حتی میان اجزای یک کلمه،حذف همزهء نشانگر حالت اضافی(«خانه بزرگ»به جای«خانهء بزرگ»)، استفاده نکردن از های بیان حرکت(«او»به جای«اوه»)،یا آوردن خط فاصل میان نامهای مرکب فرنگی،از جملهء مواردی است که به رغم نازیبا و دشوارخوان کردن خط فارسی، متأسفانه بسیار فراگیر شدهاند."