خلاصه ماشینی:
"شاید عجیب به نظر برسد ولی اجرای سمفونی نهم بتهوون توسط ارکستر سمفونیک تهران برای علاقهمندان واقعی موسیقی بسان حضور تیم ملی فوتبال ایران در میادین مهم جهانی است.
بزرگترین رهبران ارکستر دنیا هم نمیتوانستند در مدت زمانی به این کوتاهی ارکستر سمفونیک تهران را دگرگون کنند و برای اجرای سمفونی نهم بتهوون آماده سازند.
چرا وقتی که ارکستر توانایی اجرای موسیقیای همچون سمفونی نهم بتهوون را ندارد باید به اجرای آن تن دهد؟هزینهی هنگفت دعوت از علی رهبری به ایران چرا باید به چنین نتیجهای منجر شود؟آیا نمیتوان از پتانسیلهای این هنرمند برجستهی ایران که به طور حتم با نیت خیر به موطن خود بازگشته،استفاده بهینه کرد؟آیا نمیتوان با حضور این موسیقیدان بنام،بزرگترین مشکل ارکستر که همان معضل آموزش است را حل کرد؟آیا نمیتوان با هدفمند کردن برنامههای ارکستر سمفوتک هم انگیزههای نوازندههای آن را بالا برد و هم ارکستر را پلهپله به نقطهی اوج رساند؟ مرکز موسیقی به جای اصرار به فعالیت بیهدف و بیهودهی این ارکستر-که جز بیلانی کاذب برای این مرکز دست آورد دیگری ندارد،میباید فرمان ارکستر را به دست همین هنرمند برجستهی ایرانی بسپارد و بگذارد آنچه که باید اتفاق بیافتد، صورت گیرد."