خلاصه ماشینی:
"در این مقالات شادانی بعد از تحقیق و تفحص بسیار ثابت کرده بود که غزل اردو که بعد از حالی،فانی،اصغر گوندوی،حسرت،جگرمرادآبادی و فراق پرچمدار آن هستند از لحاظ زبان سبک مضامین و تکنیک همان اندازه کهنه و فرسوده هست که قبل از حالی یا در دورحالی میبود.
سه مجموع از مقالات ایشان منتشر شده است: (1)تحقیقات مطبوعه جلیل اکادمی بریلی 1950 م (2)دور حاضر و اردو غزلگوئی مطبوعه لاهور 1951 (3)در روشنای تحقیق مطبوعه لاهور 1963 در هرسه کتاب شادانی نویسندگان و شعرای بزرگ زبان اردو و فارسی را مورد انتقاد قرار داده و نقصهای آنان را رک و صریحا نشاندهی کرده است.
او میخواست انسان را بحیثیت یک انسان قدردانی و تجلیل شود نه که یک شخصیت ما فوق البشر از این بحث نباید تصور کرد که شادانی ذوق و قریحه خود را عیار شعر و سخن میدانست بلکه برعکس او با جمله سبکها و تکنیکهای انتقاد قدیم و جدید باخبر بود."