خلاصه ماشینی:
"دلخور از اینکه تنها راهنمای اتوبوس نیست،هیجان از دیدن و آشنا شدن با یک غریبه و ترس از اینکه در چشم او خوب به نظر نرسد،که این آخری باعث شد دستی به دامن سیاهش بکشد و سعی کند آن را مرتب کند و خداخدا کند آن چند تا حباب کوچک هوا دیده نشود.
پسرک بیشتر وقتها فقط نگاه میکرد ولی وقتهایی که راننده دوست داشت در جمع بقیه رانندهها باشد دخترک حرف میزد.
دوباره خودش سر صحبت را باز کرد و این بار هم او بهتر جوابش را داد و دخترک خوشحال شد.
پسرک کجا بود؟هنوز فکر رفتن بود؟یا رفته بود؟ مسافرها چی شدند؟یعنی هنوز تو ایستگاه منتظر دیدنش هستند؟کسی هنوز اونو به خاطر میآورد؟دخترک کوچکی که از روی شیشه به آنها لبخند میزد و سعی میکرد طوری بایستد که اون دو سه تا حباب کوچک هوای تو دامنش معلوم نشود."