خلاصه ماشینی:
"حالا چنانچه گردانندگان سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران که بیش از هر موسسه دیگر افراد روشنفکر و علاقمند بکار دارد و هر کس تقریبا سر جای خود نشسته است و معلوم است که همه کار خود را دوست دارند دریافته باشند که زبان معیار را جامعه میسازد و تا جامعه روابط اجتماعی و اقتصادی افرادش تغییر نکند زبانش هم تغییر نخواهد کرد دیگر خیال نمیکنم اصرار در بوجود آوردن زبان معیار ضرورت داشته باشد،چون وقتی مراکز اقتصادی در دست یک مشت میداندار و چوبدار و کار چاق کن و بانکدار و بنکدار است،بازار کار را هم اینها بوجود میاورند،بدیهی است که هر فارغ التحصیلی برای تامین معاش خود وقتی از کار دولتی سر خورد به اینها روی میاورد،زبان اینها زبان سعدی و حافظ و فردوسی و خیام نیست،زبان خیلی آسانی است و احتیاج به اصلاح ندارد، مقصود نهائی از کلام ادای مقصود و کاریست که منجر به ایجاد ردرآمدی شود و درآمد بیشتر احترام بیشتری جلب میکند،لاجرم سخن موزون و زیبا وآگاهی به لطائف کلام و صحت عبارات و لغات که در نتیجه ادیب و سخنور و لطیفه پرداز میپرورید بهیچ وجه خریدار ندارد و برایش بازاری نیست،جای طنزپرداز و ادیبی نکته سنج چون عبید زاکانی را سید کریم گرفته و جوک مدتهاست که لطیفه را از میدان بدر کرده است و لطیفه که حاصل اندیشهای ظریف و مبوط به مغز آدمی است در مقابل جوک که درین جا اغلب مربوط به اسفال اعضاء میشود ارزشی ندارد،وانگهی نباید واقعیت را منکر شد،تمدن صنعتی آدم متوسط میپرورد و بالنتیجه تمام چیزها بحد متوسط تنزل میابد و ما که به صنعت گرایش پیدا کردهایم باید عوارض زشت آنرا هم بپذیریم،معنویات را باید بکلی از یاد برد چون معنویات را به نصیحت و اندرز و خواهش نمیشود در افراد بوجود آورد،در دنیای صنعت سرمایهداری دوام و رشد هر پدیده منوط به گرمی بازار است و اگر بازار کار نداشت از صحنه زندگی بیرون میرود،ادب و فلسفه و بطور کلی علوم انسانی که راهی بمعنویت دارند اگر برای جویندگانش بازار کاری نباشد تا پس از خاتمه تحصیل بکاری مشغول گردند و از حاصل کارشان امرار معاش نمایند."