خلاصه ماشینی:
"اگر بنای استوار ادب پارسی-بقول شما با رجزخووانی چند تا بچه متزلزل نمیشود پس چه جای نگرانی است؟اگر شعر نو پدیدهای بیقابلیت و ضعیف و بیارج و بیاهمیت است پس از این انجمن کردن و ژاندارم ادبی بسیجیدن و سنگر گرفتن و الدرم و بلدرم از چیست،و اگر پدیدهای درخور اعتناست اعراض و انکارتان چراست؟میخواهم بدانم آیا در دور و بر شما و در دنیای کوچک یا بزرگتان همهچیز از حد اعلای نظم و انسجام و ارتباط منطقی برخوردار است که حالا از اینکه چنین مزایائی را در شعر نو نمیبینید خط بطلان بر آن میکشید؟چرا نظم و هماهنگی را فقط در شعر جستجو میکنید و اصول و ضوابط را فقط برای«شعر گفتن»بکار میگیرید؟در قاموس شما کسی که طبع سلیم و موزونی دارد قاعدتا در همهچیز بدنبال زیبائی و تناسب معنوی و پاکی و پیوستگی و نظم و ربط عقلی است و چنین فضائلی را به ادعای شما فقط در بین طرفداران شعر کهن میتوان جستجو کرد،اما ای فارامازیوس، در حالیکه شما اکثریت عقلاء جامعه را تشکیل میدهید و هرچه بوده و هست و هرچه برآمده و برشده و پایدار و پابرجاست میراث عقل و اندیشه شماست پس چرا اینهمه ناراستی و نابهنجاری و کژی و کاستی در دنیای ما وجود دارد؟چرا حاصل مصلحتاندیشی و چارهسازیهای شما این شده است که روز بروز«بچهها»ئی که«شعر نو»میگویند زیادتر بشوند و بقول خودتان تمایل به کج گفتن و کج اندیشیدن و ژاژ خائیدن و سخنان نامفهوم و ناموزون بهم بافتن و به بیراهه رفتن چنین ریشهدار شده است؟آری فارمازیوس،عیب قدمائی چون شما اینستکه ترازو بدست گرفتهاید و با اوزانی که به دنیای دیروز تعلق دارد پدیدههای امروز را وزن میکنید،در حالیکه سعدی و حافظ و مولوی اگر این اوزان را بکار میگرفتند فقط برای وزن کردن شعر نبود."