"حالا باز باید با خودم بازی کنم با پاهای کوچک،دم پشمالو و گوشهای کوتاهم میان پایههای میز و صندلی و مخفیترین زوایای این اتاق میشو صدایت کرد؟ کجایی گلولهی نخ؟ اگر میتوانستم تو را به شکل حروف و کلماتی در بیاورم تمام جهانی را صدا میزدم که گلولهی نخ سبزی است.
عابری،سیگاری میافروزد که به اندازهی جرقهی یک پک روشن است و باز خاموش تا پک بعد و در آن خانه پنجرهای خاموش میشود پنجرهای روشن..."