خلاصه ماشینی:
"اسحق البته برای شهادت اظهار آمادگی میکند اما نهایتا میگوید:«با این همه،چه عملی، چه رفتاری از من سر زده است که باید ای خداوند به مرگ محکوم باشم.
جبرئیل هم داستان حزنانگیز واقعه کربلا را به تفصیل برای او شرح میدهد و توضیح میدهد که چگونه«حسین»(ع)نوه گرامی محمد(ص)به دست شقاوت کفار رنج و ستم میبیند و چگونه سرش را از تن جدا میکنند و خانوادهاش را به اسارت میبرند و با ایشان به وحشیانهترین صورت رفتار میشود،اما«حسین»تمام این مصائب را در راه نجات پیروان جدش به جان میخرد*و در نزد خدا اشک ریختن در ماتم«حسین»به قدر قربانی کردن اسمعیل است.
هاجر اعتراض میکند که: {S«آیا خلیل خداوند کردگار جلیل# چرا ذبیح شود نوگل تو اسمعیل# مگر که عاصی در کارگاه کبریا شده است# که او مواخذه قربانی خدا شده است؟»S} (میبینیم که باز اگر اعتراضی هست نه بر اصل فرمان است،بلکه توضیح خواستن و دلیل کار را دانستن است،چیزی شبیه آنچه ایوب گلهمند آن بود،زیرا او نیز تنها ناراحتیاش از این بود که علت قضیه و گناهی را که مرتکب شده مستوجب آن عقوبت گردیده است نمیدانست وگرنه روی اصل بلاچندان حرفی نداشت.
باز مناجات دیگری صورت میگیرد و باز تعلیقی پیش میآید و علت آن این است که هاجر بیمحابا و وحشتزده به صحنه داخل شده میگوید:شتر و گوسفند قربانی را وقت قربانی کردن آب میدهند،تو هم لا اقل پسرت را آب بده و اینجا وقت مناسبی است که یکبار دیگر گریز به صحرای کربلا بزنند و داستان غمانگیز حسین(ع)و خاندان او را به میان بکشند که مدت سه شبانهروز متوالی در گرمای سخت تابستان عربستان از آب محروم بودند و تعزیه در هین جا پایان میخورد."