خلاصه ماشینی:
"مسلماست که نمیتواند!این نکته را از این جهت گفتم کهاشارهای داشته باشم به اینکه اخوان شاعری بود کهفارسی را بهنهایت،و عروض و قافیه و بدیع و کلیهعلوم ادبی مربوط به شعر را به اندازهی یک استادممتاز دانشگاههای تهران در رشته ادبیات فارسی،میدانست.
درواقع همین آشنایی اخوانبا شعر کلاسیک و علاقه به سرودن شعر نو و تحتتاثیر تئوریهای نوآوری نیما قرار گرفتن،یکوضعی برای اخوان به وجود آورد که تحقیقا میتوانگفت،امر یکتایی بود.
بعضی هم چونشاملو آمدند و بهتدریج وزن را هم رها کردند،درحالیکه نیما خودش بر این نظر بود که؛من نیامدهامبگویم که باید وزن و قافیه را از شعر جدید حذفکرد بلکه من تنها میخواهم نقش دقیق و درستاین دو عنصر را برای شاعران روشن کنم.
توانایی او در سرودن این اشعار به حدی بود کهعدهای از شاعران کلاسیک معترض بشوند به اینکهچرا او شعر نیمایی میگوید،آنها بر این باور بودند کهحیف از اخوان که چنین کرد،و به سمت شعر نیماییگرویده است."