خلاصه ماشینی:
"سلامم را بپذیر،در شبیغمناک و در اطاق در بسته،با آسمانابرآلود شمال وقتی با خودمفکر میکردم،چه چیز میتواند مرااز این تنگنا برهاند،بیاد صحبتکردن با شما افتادم،برای شروع(به تصویر صفحه مراجعه شود) صحبت باید به عقب برگردم،به-سال گذشته که خیلی سرحالترو پر انرژیتر بودم و به یک روز بارانیو سرد شمال.
با اینکه برنامه جدید است وبا اینکه اینهمه خرج برای به ثمر-رساندن آن میشود و اگر مدارسبیرویه تاسیس شود امکان داردبیثمر بماند،با اینکه گفته شدهاصلا چه لزومی دارد که همهبه مدرسه راهنمائی راه یابند،ماهرم تحصیلی داریم نه استوانهایتحصیلی-و بالاخره با اینکهنگذارید،نگذاریدهای آنان ازمقابل چشمانم رژه میرود،بیادآن مربی و کارشناس فرنگی ماموردر وزارتخانهمان میافتم که میگفت«مشاور واقعی کسیست کهاحساسات عمیق،شادیها،اندوهو مشکلات انسانهای کوچک رابشناسد و برای رفع و حل مشکلاتآنها تلاش کند»و من به تلاشافتادم،عهد کردم به هر وسیلهایشده زمانی بتوانم ادعا کنم که درطول مدت مشاور بودن یک مشکلآنها را برطرف کردهام و خوشبختانهقاعدتا اینجا نمیبایست مورداعتراض قرار بگیرم که«چرابه مشکل فردی دانشآموز توجهکردی؟»اینجا مسئلهی قریببه صدوبیست دانشآموز خسته،کوفته،و سربزیر مطرح است کهیک مشکل بزرگ گروهی دارند.
جواب مردمی را که با تمامتوانشان بمن اعتماد کردند چهبدهم؟ جواب آن زن سادهدل و باایمان را که عمری به ذوق زیارتخانه خدا اندوخته بود و امسالبه این توانائی رسیده بود و صادقانهتمام اندوختهاش را در راه ساختناین مدرسه صرف کرده بود به اینامید و دلخوشی که بچههایزیادی حالا مجبور نیستند برایدرس خواندن روزها آنهمه راهبروند و چه زیارت و ثوابی بالاتراز این؟ جواب آن مرد روستائی چوبفروش را که چوبهای سرمایهاشرا با ذوق و شوق برای ساختنمدرسه داده بود."