خلاصه ماشینی:
تأسفی برای آنها که ماندهاند به بهانهی رفتن همایون نوراحمر همیشه، هر جا که اسمش را میدیدم احساس میکردم صاحب این نام آدم پرشکوهی باید باشد.
تا بعد از انقلاب که روزگار فاصلهها و گسستنها بود و سالهای کار گل برای من و خیلیهای دیگر اما نامها همچنان در خاطرم زنده بود و برخی نامهای آشنا هم مدام در برابر چشم و ذهنم بود و روی جلد کتابی یا بر بالای نوشتهای و ترجمهای تکرار میشد.
دو، سه سال پیش به فکر افتادم در «آزما» پروندهای باز کنم برای ترجمه که بهانهای باشد برای یادی از مترجمان قدیمی و از جمله همایون نوراحمر اما نشد.
شکسته بال و خسته جان به یاد استاد همایون نوراحمر احمد آسوده در سال 1350 که دانشجوی هنرهای زیبا بودم، به عنوان کارمند پاره وقت در رادیو کار میکردم.
و این در واقع شروع آشنایی من با استاد نوراحمر بود.