ملخص الجهاز:
"محمودت معتقدی به یاد مرتضی کیوان که عاشقانه به خاک افتاد (به تصویر صفحه مراجعه شود) اما این پارههای مرگ هنوز از چشمان تو مینوشند نام تندیسهای پاییزی رویایی که بهزودی در آنسوی جهان فرومیریخت چهقدر چتر سوءتفاهمی دشوار همواره میان آسمان و زمین در تو گشوده میشد رژهای کوچک از آوازهای کسانی که دل به جادههای مقدس سپرده بودهاند یادت هست!خاطرهای مدام از آلبوم سپیدهدمی خاموش که شانههایت را به جوخهی اعدام میسپرد و تو در آن آینه خندان همچنان به پا ایستاده بودی درست بر پشت سرزمینهای مادری آنجا ما در صدای تو شکفته میشدیم کنار پرچمی سوگوار با نام«مردان و زنانی سوزان»1 که از جادههای حسرت و عشق به چه باوری دانسته عبور میکردهاند اما تو چهآسان با خوشههای باران از سطری به سطری دیگر انسان را همچنان به خاطر میداشتهای پاییز سرنوشت تو بود!و رنگینکمان آن سال از نعرههای آفتاب گویی دیگر گریخته بودند پیامی از پوری از آن سپیدهی مرموز که عشقی هزار ساله را با تو بر دوش میکشید یادت هست!از آن دریچهی ممنوع غایت مرگ را به گلولهای سنگین خود چهگونه وانهادهای!"