ملخص الجهاز:
"باغ گیاهشناسی ویرجینا وولف *الهام عرفانی اقیانوسی سبز از تلاقی ساقه و برگهای قلبی شکل و زبانی شکل،امواج رنگین قرمز- آبی-زرد نور بر بستر نرم گلبرگها،جشن ساقه و گلبرگها در روزنی به وسعت آسمان و روشنی آفتاب،رقص شادمانه گلبرگها از نوازش نسیم تابستانه،بارش مسیرنگ خورشید بر شاخسار باغ،نرمش قطرهی شرجی پوست خشک زمین،پرتو افشانی آشنا و خوب خورشید،درخشش خاکستری سنگریزهها،رایحهی صبحگاهی نیلوفران آبی،لرزش نسیم بر پوست خیس شبنم، رنگینکمان از بارش قافلهی آفتاب بر قطرهای بارانی،محضر مهربان سیمابگون شبنمی در امتداد تنهایی یک برگ،درخششی عظیم در خلاء سبز کاسبرگها،رقص باغ در معبر بادهای وحشی و خلعتی از شکوفههای رنگین باغ در جشن شکوفایی دلدادگی امواج نور با چشمان زنان و مردان میهمان باغ...
آنقدر بوسهی آن زن مو خاکستری با آن زیگل روی بینیاش ارزشمند بود که چشمهی جوشان و مهربان تمامی بوسههای گرم زندگیام گشت:«کارولین4،هبرت5 بیان!» سراسر باغچه را به یاد لحظههای سبز تا فراسوی زمان قدم برمیداشتند و لحظههایشان را به یادآوری زیباترین خاطره،شیرینی بخشیدند.
چه بسا کلمات سبک بال تحمل تنهایی بزرگ حرفهای دل را نداشته باشند: چرا که از بیان آن عاجزند:چرا که ناشیانه شعلهور میگردند و خاکستر میشوند،چرا که د تند باد حوادث میلرزند و وامیمانند،اما چه کسی میداند-حلزون میاندیشید و بر بستر نمناک زمین میخرامید-چه پرتگاههایی در این سوی کرهی زمین پنهان گشته بودند و چه دامنههای یخزدهای در آن سوی کرهیزمین در برابر نور خورشید میدرخشیدند.
چه کسی میدانست؟چه کسی به سراغ این صفحات (به تصویر صفحه مراجعه شود) تاریخی رفته بود؟حتا وقتی دختر جوان اندیشید که چه نوع از چای را در باغ مینوشند،مرد جوان احساس کرد پشت کلمات دختر رازی بزرگ نهفته است:گویی به تدریج غبار ایهام برداشته میشد و عریان مینمود،آه،بهشت."