Abstract:
«نجات»و«منجی»برای ادیان موضوع همیشه مهم و جذابی است با این همه شاید ادیان در دو نکته باهم یک داستان باشند و نه در تعریف و مولفههای آن. از نگاه مسیحیان انسان با توشه ای از گناه به زمسن گام می گذارد زندگی در این طبیعت جسمانی و فاسد میراث نامیمونی به شمار می رود که از نیای خود به ارث برده است او هرگز نمی تواند با تکیه بر قابلیتهای فردی خود و حتی با عمل به شریعت موسوی از این وضعیت اسفبار رهایی یابد به همین دلیل عیسی در نقش فرزند خدا و با خود خدا در کسوت یک انسان برای نجات آدمی از آن طبیعت فاسد به زمین آمده است و پس از آن بر صلیب شد و به آسمان رفت دوباره با همان نجات بخشی باز خواهد گشت البته افزون بر آرمان تشکیل حکومت که اتوپیایی بنی اسرائیل است.
Machine summary:
به همین دلیل، عیسی( در نقش فرزند خدا و یا خود خدا و در کسوت یک انسان برای نجات آدمی از آن طبیعت فاسد به زمین آمده است و پس از آنکه بر صلیب شد و به آسمان رفت، دوباره با همان نجاتبخشی بازخواهد گشت البته افزون بر آرمان تشکیل حکومت که اتوپیایی بنیاسرائیلی است.
در الهیات سنتی مسیحی میتوان به دو سنخ نجات و به تبع آن دو معنا برای منجی دست یافت: یکی از آن دو گونه، نجات سیال و غیر زمانمندی است که گرچه اصل مهم و پردامنهای در میان اصول ایمانی مسیحیت به شمار میرود، معنای آخرتشناسانه ندارد و با موضوع موعودباوری در ارتباط نیست و وقتی از عیسی به عنوان منجی در این معنا یاد میکنند، معمولا مباحث آن را در مقوله مسیحشناسی میگنجاند و معنای آخرتشناسانه ندارد.
این نجات پدیدهای کاملا ماشینی است و به صرف وجود و شخصیت عیسی و میانجیگریاش بین انسان مورد خشم خدا و خود خدا و خلق آشتی برقرار میکند؛ بیآنکه لازم باشد کاری شاهانه و یا پیامبرانه انجام دهد.
نگاهی با تأمل به تعریفهای ارائه شده از نجات روشن میکند که این الهیات مبتنی بر محکومیت ازلی و مرگ و گناه آغازین انسان است.
گزارش عهد عتیق از آفرینش انسان به صورت خدا که در سفر پیدایش آمده است، تأیید روشنی بر این سنت دینی به شمار میرود: «به خود گفت آدم را به صورت ما و موافق و شبیه ما بسازیم.
در این تفسیر از نجات، عیسی نه میانجی بلکه به معنای واقعی کلمه منجی به شمار میرود و پیروان خود را نجات میدهد.