پیکهای غایب این روزگار بیشمارانند هر جای دیار گاه به عنوان جعل نامهبر بشکند اینجا هنرمندانه سر هر که بر شعر تو کف زد دشمن است دیر سالی این هنر خفتم من است شوق دل را در عمل داور مکن هرگز احساسات را باور مکن دست شاعر نیست عاشق بر تفنگ صلح باشد آرزوی او نه جنگ چونکه دست شاعر کرمان شکست با خدا در خلوتش میثاق بست گر شود بهبودیام حاصل دگر همچنان خادم بمانم بر هنر هر که قدر دست را داند به عمر آفرین گوی خدا ماند به عمر تا که دستانت ستون پیکرند جمله اعضایت شود آشفته سر نظم و اوضاع بدن ریزد به هم هر طرف فریاد خیزد دم بهدم اعتماد نفس تو کم میشود شانههای قامتت خم میشود دقت پیشین به افکار تو نیست بدگمانی، که کسی یار تو نیست لیک میبینی که بهتر می شود آرزو کم کم میسر میشود ابتدا نزد خداوند رحیم میکنی تو به حضور آن کریم در نیاش با زبان دل بگو ای خدا پر کن سبو از آبرو روی کن بر من که تا آدم شوم آدمم کن تا ترا همدم شوم دست حق باشم هر آن افتاده را تا یدالله باشم هر آزاده را نیک دانم هر که شکر دوست گفت با خیال راحت و آسوده خفت کاش جای دست و پای هر قلم بشکند تبعیض و بنیاد ستم دست حق و گلبانگ کرمانی سرود تا بگوید بر تو ای ایران دورود ...