"و از جمله روش آن جناب این بود که أهل فضل را همیشه میپذیرفت و هرکس را به مقدار فضیلتی که در دین داشت احترام میکرد، بعضی را یک حاجت،و بعضی را دو حاجت،و بعضی را بیشتر،رسول خدا صلی الله علیه و اله به رسیدگی به احتیاجات آنان میپرداخت و ایشان را سرگرم اصلاح نواقصشان میکرد،و از ایشان دربارهء امت پرسش مینمود،و به ایشان مطالب لازم را بیان میکرد و میفرمود: باید حاضرین به غائبین برسانند و حاجت کسانی که به من دسترسی ندارند به من ابلاغ کنید،و بدانید که هرکس حاجت اشخاص ناتوان را نزد سلطان برد خدا قدمهای او را در روز قیامت ثابت و استوار سازد.
و سخن نمیگفت مگر در جائی که امید ثواب در آن میداشت هنگام تکلم حنان حاضران را به خود جذب میکرد که از احدی نفس شنیده نمیشد،و چون ساکت میگشت آنان سخن میگفتند،در حضور آن جناب روی مطلبی نزاع نمیکردند،اگر کسی از ایشان صحبت میکرد،همه ساکت میشدند تا سخنش پایان یابد و تکلمشان در محضر آن جناب به نوبت بود أهل مجلس از چیزیکه به خنده میافتادند وی نیز میخندیدو از آنچه تعجب میکردند تعجب میکرد."