"سرخوش* (به تصویر صفحه مراجعه شود) درد خرد همه تار و پودم بهم ریخته، ز دردی که با جانم آمیخته.
خرد خسته و جان از آن خستهتر، زبان بسته و گوش از آن بستهتر.
نشد،تا در این دخمهء کامسوز، شبی،با غم کهنه،آرم بروز.
ز من بازیگر آنچه بخشیدهای، که درد خرد را نسنجیدهای.
نخواهم من این فرهء ایزدی، ترا باد،این دانش و بخردی.
خرد مایهی کاهش جان بود."