"این که به چه کار میآید ما را که این پژوهیدن،همواره باید تکرار شود؟ -پاسخ من سرراست است:حقیقت تاریخی مسالهی پژوهش،آن تاریخ درگذشته نیست،بلکه بیش از آنکه،موضوع پژوهش،خود،غایت پژوهش باشد،این زمان مکتوم خود ما به مثابهی پژوهشگر،و این روح زمانهی ماست که از این طریق،خود را چونان نتیجهی پژوهش نمایان میگرداند:یعنی پژوهشگر راستین تراژدی،در حقیقت،با دست یازیدن به صورتبندیها و تفسیر و تاویلهای تاریخی،نه این که حتا خود را بدین وسیله میتواند بازشناسد،بلکه تنها ساحت تراژیک روح خود،و زمانهی خود را محقق میسازد.
چشم خود را بستم و در هوا پشتک زدم و با چند پشتک دیگر نزدیک هشتاد متر فاصله را در فضای حیاط به طرف بالا طی کردم."