خلاصه ماشینی:
اما مثل اینکه همه در همان حلب اول گیر کرده بودند و از چهره برافروخته قطعهساز و خالی کردن همه قطعات بر روی زمین برای بازدید و چکوچانهزدن رئیس کارخانه با او معلوم بود که ماجرای کیفیت بالا گرفته است.
اما به راستی چرا این حوادث و این جدالهای کیفیتی تکرار میشود؟و هیچ تاثیری در بهبود کیفیت و کاهش و از بین رفتن معایب پیدا نمیشود؟چرا همه معایب تکراری و مشابهند و به اصطلاح چرا کیفیت دائما از یک سوراخ گزیده میشود؟به این فکر افتادم که یکی از راهحلهایی که ژاپنیها در چارچوب سیستم کنترل کیفیت فراگیر (TQC) به کار بستهاند،مراقبت از فرآیند تولید در کارگاههای جانبی و قطعهسازان و به اصطلاح (SUBCONTRACTOR) ها است.
من به صاحب کارگاه ضایعات ناشی از این حرکت نامناسب و غیرصنعتی را در بین قطعات پرتاب شده نشان دادم و او با تشرزدن به کارگر وانمود کرد که قبلا به آنها تذکر داده است و او نیز نادرستی این کار را میداند.